مفهوم “حکمرانی” جدید نیست و قدامتی موازی با تمدن بشری دارد. به زبان ساده حکمرانی به مفهوم روند تصمیم گیری و اجرای و یا عدم اجرای تصامیم بکار میرود. حکمرانی نه تنها در حکومت بلکه در قرینه های دیگری نیز مورد استفاده است مانند حکمرانی شرکت، حکمرانی بین المللی، و یا حکمرانی محلی.
از آنجا که حکمرانی فرآیند تصمیم گیری و فرآیندی است که طی آن تصمیم گیری می شود و اجراعات بر مبنای تصامیم صورت می گیرد، تجزیه و تحلیل حاکمیت بر بازیگران رسمی و غیررسمی که درگیر تصمیم گیری و اجرای تصمیمات اتخاذ شده نقش دارند و همچنان ساختار های رسمی و غیر رسمی که برای تصمیم گیری و اجرای تصمیم بکار برده شده، متمرکز است.
دولت یکی از بازیگران در ساحه حکمرانی است. بازیگران دیگر در ساحه حکمرانی بسته به سطح اداری مورد بحث است. بطور مثال، در روستا، بازیگرانی حکمرانی دیگر عبارت اند از اربابان، زمین داران، انجمن دهقانان، کشاورزان، موسسات، کوپراتیف ها، رهبران مذهبی و غیره می باشد. حکمرانی در مناطق شهری، به مراتب پیچیده تر است، زیرا در پهلوی افراد ذکر شده در بالا بازیگران دیگری مانند مطبوعات، اهدا کننده گان، کمپنی های چندین ملتی، سفارت خانه ها و غیره نیز موجود هستند.
همین طور، ساختارهای رسمی دولت یکی از راه های تصمیم گیری و اجرای تصامیم است. در سطح ملی، ساختار های غیر رسمی دیگری نیز موجود اند مانند مشاوران، لابی ها، مافیای زمین و غیره که در روند تصمیم گیری تاثیر می گذارند. در بعضی از مناطق روستای خانواده های قدرتمند محلی ممکن در سدد اعمال نفوز در تصمیم گیری شوند. این گونه شیوه تصمیم گیری غیر مستقیم ممکن نتیجه عملکرد فاسد باشد و یا به اقدامات فاسد بانجامد.
حکمرانی خوب دارای هشت مشخصه کلی است که شامل مشارکت، اتفاق نظر گرایی، پاسخوگویی، شفافیت، حساب دی،
موثریت و کارایی، عادلت محور، و قانون مداری است. همچنان، حکومت داری خوب فرض میدارد که که فساد به حداقل می رسد ،
نظرات اقلیت ها در نظر گرفته می شود و صدای آسیب پذیرترین افراد در جامعه در تصمیم گیری شنیده می شود و پاسخگوی حال و آینده است نیازهای جامعه.
در پست بعدی روی مشخصات هر یک مشخصه های حکمرانی خوب بیشتر می نویسیم.
