اعلامیه پاریس در مورد اثر بخشی مساعدت های جهانی
اعلامیه پاریس (2005) یک نقشه راه عملی و عمل محور برای بهبود کیفیت کمک ها و تأثیر آن بر توسعه است. این اعلامیه یک سری اقدامات اجرایی خاص را ارائه می دهد و یک سیستم نظارت برای ارزیابی پیشرفت و اطمینان از اینکه اهدا کنندگان و دریافت کنندگان از یکدیگر در قبال تعهدات خود مسئولیت دارند، ایجاد می کند. در بیانیه پاریس پنج اصل اساسی زیر برای موثریت کمک ها بیان شده است
• مالکیت: کشورها در مورد فرآیندهای توسعه خود از طریق مشارکت گسترده در تدوین سیاست های توسعه ، رهبری قوی تر در زمینه هماهنگی کمک ها و استفاده بیشتر از سیستم های کشور برای ارائه کمک ها نقش و حرفی بیشتری دارند. بر اساس این اصل، کشور ها باید سیاست ها، برنامه ها و الویت های خویش را طرح نمایند خود طرح نمایند.
• همسویی: کشورهای اهدا کننده در پشت این اهداف همسو می شوند و از سیستم های محلی استفاده می کنند. بر اساس این اصل:
o کشورها سیستم های امانتداری ملی معتبر یا برنامه های اصلاحی را ایجاد کنند.
o اهدا کنندگان کمک های خود را با اولویت های ملی همسو کنند و اطلاعات لازم را برای درج در بودجه های ملی فراهم کنند.
o در هماهنگی و منطبق با استراتژی های توسعه ملی از برنامه ها ظرفیت سازی پشتیبانی میگردد.
o اهدا کنندگان به عنوان اولین گزینه خود از سیستم های موجود امانت داری در کشور گیرنده کمک ها استفاده می کنند
o اهداکنندگان به عنوان اولین گزینه خود از سیستم های تدارکاتی موجود کشور های گیرنده استفاده می کنند.
o برای اجرای برنامه های کمکی از ساختارهای موجود کشور استفاده میگردد واز ایجاد ساختارهای موازی توسط اهدا کنندگان جلوگیری میشود.
o کمک طبق برنامه های توافق شده تصویب و تعویل میگردد.
o کمک های دو جانبه به خدمات ارائه شده توسط اهدا کننده وابسته نیست.
• هماهنگی: کشورهای اهدا کننده برای جلوگیری از تکرار(duplication)، هماهنگی ، ساده سازی روش ها و به اشتراک گذاری اطلاعات را انجام می دهند. براساس این اصل:
o کمک ها از طریق برنامه های هماهنگ شده بین اهدا کنندگان ارائه می شود.
o اهدا کنندگان مأموریت های میدانی خود را با کشورهای گیرنده یکجا انجام می دهند.
o اهدا کنندگان کارهای تحلیلی کشورشان را با کشورهای گیرنده انجام می دهند.
• ارائه نتایج: کشورهای در حال توسعه و اهدا کنندگان تمرکز خود را به نتایج توسعه می دهند و نتایج اندازه گیری می شوند.
• پاسخگویی متقابل: اهدا کنندگان و شرکا در برابر نتایج توسعه پاسخگو هستند.
