هفته گذشته هفت کارگرهزاره تبار بامیانی که در یک کارخانه گج در شهر جلال آباد کار می کردند، به صورت بی رحمانه قتل عام شدند. تصاویر این رویداد که در رسانه های اجتماعی درز کرد، تکان دهنده و برای کودکان آزاردهنده بود. واقعیت این است که رخدادهای توام با قتل و کشتار در افغانستان به یک پدیده عادی بدل شده و کمتر با واکنش در میان مردم و نهادهای جامعه مدنی می شود. اما برخی از این رخدادها نیز تکین و نسبت به رخدادهای دیگر المناک است. به ویژه قتل سه برادر در این حادثه، این تراژیدی را به یک رخداد فراموش ناشدنی بدل کرده است. تنها واکنش رسمی به این رویداد، پیام های ملال آور حکومت و سیاستمداران اند که جز ناتوانی حکومت در تامین امنیت مال و جان مردم، واقعیت دیگری را نشان نمی دهند.
رخداد قتل هفت کارگر بی پناه بامیانی، این گمانه زنی را تقویت کرده است که ممکن آن ها به دلیل تعقل قومی یا مذهبی شان از جانب گروه های تروریستی قتل عام شده باشند. بنابراین قتل های با این انگیزه بروجدان جمعی یک ملت سنگینی می کند و توقع این است که با واکنش های سخت مردم و یک ملت مواجه شوند. اما، من چنین واکنش را در سطح کلان مملکت و به ویژه در شهر جلال آباد شاهد نبودم. من تا حدودی واکنش های فعالین مدنی، نهادهای جامعه مدنی و فعالین رسانه ایی را نیز تعقیب کردم و توقع داشتم که آن ها به مثابه وجدان بیدار جامعه، واکنش جدی در مورد این رخداد وحشیانه نشان دهند. این در حالی است که نهاد های جامعه مدنی به مثابه پاسداران ارزش های حقوق بشری باید صدای دادخواهی قوی داشته باشند و مسوولیت مدنی شان را درست استفاده نمایند تا سایر اقشار اجتماعی را در صیانت و پاسداری حق حیات انسان ها بسیج نمایند. تا از یک طرف حکومت را به پاسخگویی و دفاع از جان مردم مکلف سازند و از جانب دیگر نقش شان به مثابه حامی ارزش های حقوق بشری فارغ از قومیت و مذهب قربانیان به اثبات برسند. در غیر آن صورت نهادهای جامعه مدنی به نهادهای تطبیق کننده پروژه خلاصه می شوند و منفعت دیگری برای یک ملت و جامعه نخواهند داشت. این مامول به این معنی است که نهادهای جامعه مدنی نقش و مسوولیت اصلی خویش که همانا دادخواهی و پاسخگویی از حقوق قربانیان است را فراموش کنند. زیرا فراموشی این مسوولیت اساسی آن ها، موثریت کاری آنها را زیر سوال می برند و جایگاه آن ها را به نهادهای غیر موثر تنزیل می دهند.
