همبستگی اجتماعی به سادگی توسط برخی تحت عنوان “چسبی که جامعه را به هم پیوسته” عنوان می شود. به عبارت دیگر “خصوصیاتی که جامعه را از فروپاشی نگه میدارد. با این حال، جانماات (2011: 62) عقیده دارد که بسیاری از محققان درک نسبتاً ایده آلی و آرمان شهری را مانند تعریف چان و چان (2006) ارائه می دهند و همبستگی اجتماعی را چنین تعریف می کنند: وضعیت امور مربوط به هر دو تعاملات عمودی و افقی در بین اعضای جامعه که با مجموعه ای از نگرش ها و هنجارها مشخص می شود و شامل اعتماد، احساس تعلق و تمایل به مشارکت و کمک و همچنین تظاهرات رفتاری آنها است. به نظر نمی رسد این تعریف انسجام اجتماعی تفاوت معناداری با تعریف سرمایه اجتماعی (social capital) داشته باشد. سازمان همکاری اقتصادی و توسعه با این وجود از درک محدود انسجام اجتماعی به عنوان سرمایه اجتماعی هشدار می دهد و تأکید می کند که این مفهوم گسترده است و چندین بعد را همزمان پوشش می دهد، مانند احساس تعلق، مشارکت فعال، اعتماد، محرومیت و تحرک. سازمان همکاری اقتصادی و توسعه توصیف جامعی از یک جامعه همبسته ارائه نموده است – جامعه ای که “در جهت رفاه همه اعضا کار می کند، با محرومیت و حاشیه سازی مبارزه می کند، احساس تعلق ایجاد می کند، اعتماد را ارتقا می بخشد و فرصت تحرک اجتماعی رو به بالایی را به اعضا فراهم می کند.
به نظر اکسبی یکی از اندیشمندان علوم اجتماعی، سرمایه اجتماعی فداکاری های فرد (وقت، تلاش و مصرف) است که در تلاش برای همکاری با دیگران انجام می شود، در حالی که انسجام اجتماعی از سوی دیگر به “ویژگی جامعه ای که به سرمایه اجتماعی انباشته شده بستگی دارد.
تفاوت بین سرمایه اجتماعی و انسجام اجتماعی که توسط سازمان همکاری اقتصادی و توسعه اشاره شده با تعریف قبلی مطابقت دارد که در آن سرمایه اجتماعی به گروهی از افراد اشاره دارد در حالی که انسجام اجتماعی کل جامعه را شامل می شود. در این تمایزات به نظر می رسد که انسجام اجتماعی تنها در جایی امکان پذیر است که سرمایه اجتماعی موجود باشد، به عبارت دیگر ، به نظر می رسد سرمایه اجتماعی پیش شرط انسجام اجتماعی است. بنابراین، عدم انسجام اجتماعی به کمبود سرمایه اجتماعی اشاره دارد. به منظور ارائه گزارش بهتر از سرمایه اجتماعی به عنوان یک جز جدایی ناپذیر از انسجام اجتماعی، در نبشته بعدی به سرمایه اجتماعی به تفصیل پرداخته خواهد شد.
