1.2 توقعات مصونیتی از شرکا
مثال:
سازمانی که برای برگزاری برنامه جوانان قرارداد گرفته، باید یک شخص تماس مصونیت تعیین کند، در آموزش مشترک شرکت کند و نگرانیها را از طریق پروتکل مشترک گزارش دهد.
2.2 نظارت و تطبیق
بیتوجهی به تطبیق معیارهای مصونیتی توسط شرکا در برخی کشورها منجر به قطع تمویل شده است. به همین دلیل، بررسی صلاحیت نهتنها یک مسؤولیت اخلاقی، بلکه حقوقی نیز هست.
همه افرادی که با کودکان در تماس هستند، باید رفتاری شایسته، ایمن و محترمانه داشته باشند. این انتظارات باید در شرح وظایف، اصول رفتاری و سیستمهای نظارتی گنجانده شده و پیوسته بررسی گردند.
کارهایی که باید انجام شوند:
کارهایی که نباید انجام شوند:
نمونه واقعی:
در یک قضیه مصونیتی در شرق آفریقا، یکی از کارمندان بهدلیل ملاقات با کودکان خارج از زمان رسمی برنامه از وظیفه سبکدوش شد. با اینکه آسیبی اثبات نشد، اما تخطی از معیار رفتاری به دلیل ایجاد خطر، جدی تلقی گردید.
مصونیت یک مسؤولیت جمعی است که نیاز به وضوح، ثبات و تعهد دارد. هر فردی که با یک نهاد کار میکند یا برای آن خدمت مینماید—از کارمندان خدماتی گرفته تا مدیران ارشد—نقش مشخصی در پیشگیری و واکنش به سوءاستفاده دارد.
این مادیول تأکید کرد که مسؤولیتها باید بهطور روشن تعریف شده، در قراردادها درج گردیده و در فعالیتهای روزمره انعکاس یابند. زمانیکه سازمانها نتوانند کارمندان و شرکای خود را پاسخگو نگه دارند، خطر متوجه کودکان میشود.
یک سیستم مؤثر مصونیت، بر پایهٔ کارمندان توانمند، شرکای آموزشدیده و استانداردهای رفتاری استوار است که بر کرامت و مصونیت کودکان تمرکز دارد.
منابع: Keeping Children Safe، «نقشها و مسؤولیتها»، ۲۰۱۷؛ CHS Alliance، «راهنمای تطبیق مصونیت»، ۲۰۲۱
شرح وضعیت:
یک نهاد شریک جلسات هنردرمانی را برای کودکان بیجا شده در یک کمپ غیررسمی برگزار میکند. یکی از تسهیلکنندگان بهطور مکرر از کودکان میخواهد که پس از جلسه بمانند و محل را بهتنهایی تمیز کنند. یک داوطلب ساحوی از نهاد اصلی شایعاتی میشنود، اما در گزارشدهی مردد است چون نمیداند آیا این یک موضوع مصونیتی است یا فقط ضعف در نظارت.