در وضعیتهای اضطراری، ممکن است روشهای معمول مصونیت قابل اجرا نباشند. سازمانها باید رویکردهای خود را در حالی تطبیق دهند که اصول حمایت از کودکان و پاسخگویی محور–متضرر را حفظ کنند.
1.2 مسیرهای ارجاع اضطراری
· روشهای کوتاهشده: در وضعیتهای بحرانی، ارجاع باید سریعتر و با تشریفات کمتر صورت گیرد.
· تیمهای سیار: استفاده از تیمهای سیار آموزشدیده کارمندان روانی–اجتماعی، طبی برای رسیدن به جمعیتهای بیجاشده یا دورافتاده.
· نقاط کانونی مبتنی بر جامعه: در صورت ناکامی سیستمهای رسمی، شناسایی اعضای مورد اعتماد جامعه به عنوان حلقات اتصال مصونیت.
· مراکز هماهنگی: ایجاد ارتباط با سایر نهادهای بشردوستانه صحت، سرپناه، غذا برای ارجاع متقابل.
2.2 مدیریت قضایای از راه دور
وقتی دسترسی فزیکی به دلیل ناامنی یا آفت ها مسدود است:
· استفاده از خطهای تیلیفونی امن، اپلیکیشنهای پیامرسان مانند واتساپ، یا رادیو محلی برای گزارشدهی.
· حفظ حریم خصوصی و گرفتن رضایت هنگام تماسهای از راه دور، بهویژه با کودکان.
· توزیع مواد اطلاعرسانی چاپی با تصاویر کودکپسند همراه با کمکهای اولیه.
· ایجاد روندهای منظم “تماس مدام” با شرکای محلی که خانوادهها را بهطور منظم ملاقات میکنند.
3.2 مثال – پاسخ به زلزله در افغانستان
پس از زلزله ۲۰۲۲ در ولایت پکتیا، یک نهاد غیردولتی ده نفر داوطلب محلی را در مصونیت اساسی آموزش داد، آنها را با چکلیستهای ساده مجهز ساخت و برایشان “سیمکارتهای که کریدت شان از قبل پرداخت شده” داد تا نگرانیها را از ولسوالیهایشان گزارش دهند.