مادیول پانزدهم:  ترویج فرهنگ مصونیت در سازمان‌ها

اهداف:

در پایان این مادیول، اشتراک‌کنندگان قادر خواهند بود:

·       درک کنند که ایجاد فرهنگ مصونیت در سراسر یک سازمان به چه معنا است.

·       نقش‌های رهبری، کارمندان و شرکای اجرایی را در حفظ ارزش‌های مصونیت شناسایی نمایند.

·        استراتژی‌های مؤثر برای ارتباطات داخلی، حسابدهی و تعامل را تشریح نمایند.

·        از یک چک‌لیست برای نظارت و تقویت شیوه‌های مصونیت در همه سطوح استفاده نمایند.

مقدمه

مصونیت یک چک‌لیست نیست—بلکه یک طرز تفکر و تعهد مشترک است.  فرهنگ واقعی مصونیت به این معنا است که همه در یک سازمان، از رهبری گرفته تا داوطلبان، نقش خود را در جلوگیری از آسیب درک کرده و گام‌های فعالانه برای محافظت از دیگران برمی‌دارند. داشتن پالیسی‌ها و آموزش‌ها ضروری است، اما فرهنگ چیزی است که زمانی که هیچ‌کس تماشا نمی‌کند، اتفاق می‌افتد.

این مادیول بررسی می‌کند که چگونه می‌توان مصونیت را در رفتارهای روزمره، تصمیم‌گیری، شیوه‌های رهبری و پویایی تیمی نهادینه ساخت.

مراجع:
• Keeping Children Safe، استانداردها و ابزارهای مصونیت، ۲۰۲۰
• CHS Alliance، ایجاد فرهنگ مصونیت، ۲۰۲۲

1.  ارزش‌های سازمانی و تعهد رهبری

فرهنگ مصونیت از بالا آغاز می‌شود. رهبری لحن و فضای سازمان را تعیین می‌کند—اینکه آیا کارمندان احساس توانمندی برای گزارش نگرانی‌ها دارند، آیا پروتکل‌ها رعایت می‌شوند و آیا با مستفیدان با عزت رفتار می‌شود یا نه.

1.1  کارهایی که رهبری باید انجام دهد:

·       تأیید آشکار مصونیت در تمام ارتباطات

·        اختصاص بودجه و زمان برای آموزش و نظارت منظم در زمینه مصونیت

·        گنجانیدن مصونیت در پلان سالانه، تصمیم‌گیری در استخدام، و ارزیابی پروژه‌ها

·       اقدام صریح و سریع در مورد شکایات — حتی اگر ناراحت‌کننده باشد

2.1  ادغام مصونیت در ارزش‌های سازمانی:

·        پیوند دادن مصونیت با ارزش‌های موجود مانند احترام، اعتماد، شمول و پاسخ‌گویی

·        نصب پیام های تصویری مثلاً پوسترها، اصول رفتاری، پیام‌های مناسب برای اطفال

·        تجلیل از رفتارهای مثبت در زمینه مصونیت در جلسات و ارزیابی‌ها

2.  مشارکت کارمندان و برنامه های آموزشی

فرهنگ مصونیت بدون مشارکت فعالانه از سوی تمام کارمندان قابل دوام نیست.  مشارکت به معنای فراتر رفتن از رعایت ظاهری مقررات است—کارمندان باید حس مالکیت، اعتماد به نفس، و وضوح در نقش‌شان برای محافظت از کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر داشته باشند.

1.2  معرفی و آشنایی ابتدایی:

·       تمام کارمندان جدید، کارآموزان و داوطلبان باید در روز اول، آموزش مقدماتی مصونیت را دریافت نمایند.

·        این آموزش باید شامل موارد زیر باشد:

o      مفهوم مصونیت

o      رفتار مورد انتظار (اصول رفتاری)

o       روش‌های گزارش‌دهی

o       ملاحظات فرهنگی و بومی (مثلاً هنجارهای تعامل با کودکان در افغانستان)

2.2  ‌برنامه های آموزشی دوامدار:

·        برگزاری جلسات بازآموزی حداقل سالانه

·       استفاده از سناریوهای واقعی، بحث گروهی و ارزیابی‌های کوتاه برای تعامل بیشتر

·        گنجاندن مصونیت در آموزش‌های تخصصی بخش‌ها (مانند صحی، لوژستیک، تعلیم و تربیه)

·        استفاده از مواد آموزشی چندزبانه یا برای افراد کم‌سواد در صورت نیاز

3.2  ایجاد گفت‌وگوهای امن:

·        مدیران باید به‌طور منظم از کارمندان بپرسند: «آیا چیزی هست که شما را نگران کرده باشد؟»

·        استفاده از صندوق‌های پیشنهادات سربسته و بدون نام، سروی‌ها یا گروه‌های گفت‌وگوی همکارانه برای شناسایی زودهنگام مشکلات

·        گنجانیدن لحظه‌های بازتاب مصونیتی در جلسات تیمی: این هفته چه کاری برای محافظت از دیگران انجام دادیم؟

نمونه:  یک نهاد در کابل جلسات ماهانه تیمی را با یک گفت‌وگوی ۵ دقیقه‌ای در مورد مصونیت آغاز کرد.  طی دو ماه، آگاهی کارمندان افزایش یافت و سه نگرانی قبلاً گزارش‌نشده مطرح گردید.

3.  نهادینه‌سازی مصونیت در عملکردهای روزمره

1.3 ادغام در عملیات:

·       طراحی برنامه‌ها:  تمام پروژه‌های جدید باید شامل ارزیابی خطرات مصونیتی و استراتیژی کاهش آن باشند.

·        تدارکات و لوژستیک:  فروشندگان و خدمات‌دهندگان باید اصول رفتاری نهاد را امضا و رعایت کنند.

·        استخدام:  بررسی پیشینه و مصاحبه‌های رفتاری باید شامل ارزیابی آگاهی از مصونیت باشند.

·        نظارت و ارزیابی (M&E): دریافت بازخورد منظم از جامعه در مورد رفتار کارمندان و امنیت برنامه‌ها

2.3  الگوسازی توسط سوپروایزرها:

·        مدیران باید به‌طور مداوم رفتارهای محترمانه، فراگیر و حمایتی را به نمایش بگذارند.

·        اقدام سریع نسبت به شکایات یا بازخورد (فیدبک)، اعتماد به سیستم را افزایش می‌دهد.

·        تجلیل از انحرافات مثبت — کارمندانی که فراتر از حد معمول برای محافظت تلاش می‌کنند.

3.3 محیط‌های فزیکی و آنلاین امن:

·       مناطق امن برای کودکان باید به وضوح در دفاتر و مراکز اجتماعی علامت‌گذاری شوند.

·       هیچ جلسه در پشت درهای بسته با کودکان یا بزرگ‌سالان آسیب‌پذیر بدون نظارت نباید انجام شود.

·        مصونیت در فضای مجازی:  عکس کودکان بدون رضایت به اشتراک گذاشته نشود و ابزارهای دیجیتال با احتیاط استفاده شوند.