اهداف
در پایان این مادیول، اشتراککنندگان قادر خواهند بود تا:
· خطرات افزایشیافته برای کودکان در جریان وضعیتهای اضطراری و بحرانها را شناسایی کنند.
· درک کنند که چگونه روش های مصونیت را در محیطهای ناپایدار تطبیق دهند.
· رسوم مضریا ناپسندیده سنتی را که کودکان را متأثر میسازد شناسایی کرده و چگونگی رسیدگی حساس به آنها را بدانند.
· استراتیژیهای دسترسی و حمایت از کودکان آسیبپذیر را در شرایط شکننده بهکار گیرند.
مقدمه
وضعیتهای اضطراری — چه ناشی از جنگ، آفت ها طبیعی یا بیثباتی سیاسی باشند — اغلب سیستمهای حمایتی را تضعیف کرده و خطرات را برای کودکان و سایر گروههای آسیبپذیر افزایش میدهند. در افغانستان و سایر جوامع شکننده مشابه، این بحرانها میتوانند کودکان را در برابر تهدیدهای فزایندهای چون بهرهبری، جدایی، غفلت و آزار قرار دهند.
این مادیول تأثیر وضعیتهای اضطراری بر تلاشهای مصونیت را بررسی کرده و بر چگونگی تطبیق پالیسیها و پاسخها تمرکز دارد، زمانی که سیستمهای معمول از کار میافتند. همچنان، به رسوم ناپسندیده سنتی میپردازد و چگونگی بهبود نتایج حمایت از کودکان از طریق رویکردهای فرهنگیمحور را بررسی میکند.
منابع:
• صندوق حمایت از کودکان ملل متحد (UNICEF)، جعبهابزار حمایت از کودکان در وضعیتهای اضطراری، ۲۰۲۱
• کمیته دائمی بیننهادی (IASC)، معیارهای حداقلی برای حمایت از کودکان در اقدامات بشردوستانه، ۲۰۱۹
1.1 فروپاشی ساختارهای حفاظتی
· از بین رفتن مکاتب، مراکز صحی، و فضاهای امن
· اختلال در میکانیزمهای گزارشدهی اجتماعی
· بیجاشدگی یا از دست دادن سرپرستان
2.1 عوامل افزایشدهنده خطر
· کودکان بدون نظارت یا در محیطهای ناآشنا رها میشوند
· افزایش کار کودک و ازدواجهای زودهنگام برای بقا
· رهبری توسط کارمندان کمکرسان، شبهنظامیان، یا افراد فرصتطلب
3.1 مثال موردی از افغانستان
در جریان وضعیت اضطراری ناشی از سیلاب در شرق افغانستان، چندین خانواده گزارش دادند که دسترسیشان به فضاهای امن کودکانه را از دست دادهاند. پسران نوجوان به بازارها روی آوردند، در حالیکه دختران در خانه نگه داشته شدند که این باعث افزایش خطر انزوا و آزار گزارشنشده گردید.